پیشنهاد حقوقی به نیروهای سیاسی کوردستان و ملت ها در ایران با دو اولویت.

۱. تأسیس ایالات متحده ایران (United States of Iran): تغییر بنیادین ساختار از دولت بسیط و متمرکز به اتحادیه‌ای از ملت‌های صاحب حق حاکمیت.
۲. بازترسیم مرزهای ملی-جغرافیایی (Redrawing National-Territorial Borders): تعیین مرزهای ایالتی بر اساس جغرافیای انسانی، زبانی و تاریخی هر ملت و نفی تقسیمات اداری تحمیلی کنونی (Nullification of Existing Administrative Divisions).
۳. فدرالیسم ملی نامتقارن (Asymmetric National Federalism): شناسایی حقوق ویژه برای ملل تحت ستم و قید صریح “حق خروج یک‌جانبه” (Secession Clause) در صورت نقض مفاد قرارداد توسط مرکز.
۴. تسهیم و تفویض‌ناپذیری حاکمیت (Non-Delegable Sovereignty Sharing): تقسیم رسمی قدرت؛ به‌گونه‌ای که حاکمیت میان دولت فدرال و دولت‌های ملی تقسیم شده (Division of Sovereignty) و اختیارات ملل غیرقابل واگذاری به مرکز باشد.
۵. دموکراسی انجمنی (Consociational Democracy): استقرار سیستم حق وتوی هر ملت در تصمیمات استراتژیک، امنیتی و کلان کشوری.
۶. حاکمیت بر منابع و امنیت بومی (Sovereignty over National Resources & Local Security): مالکیت و مدیریت مطلق هر ملت بر ثروت‌های سرزمینی (Permanent Sovereignty over Natural Resources) و حق تشکیل “گارد ملی” اختصاصی (Establishment of National Guard).
۷. رسمیت زبان ملی (Official Status of National Language): رسمیت کامل و بی‌قید و شرط زبانِ هر ملت در قلمرو ملی خود (Officialization of National Languages) در تمامی سطوح آموزشی، قضایی و اداری.
۸. عدالت انتقالی و جبران ساختاری (Transitional & Structural Justice): پذیرش مسئولیت جنایات گذشته، اختصاص بودجه‌های ویژه (Affirmative Action) و اعاده حیثیت فرهنگی.
اولویت دوم: مفاهیم برون‌رفت در صورت بن‌بست قانونی
هدف: استناد به حقوق بین‌الملل برای عبور از بن‌بست و تحقق استقلال ملی.
۱. حق تعیین سرنوشت ملی (Right to National Self-Determination): مبنای حقوقیِ خلل‌ناپذیر اراده هر ملت برای تعیین سرنوشت سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خود.
۲. جدایی چاره‌ساز (Remedial Secession): مشروعیت استقلال در پاسخ به ستم سیستماتیک، انکار حقوق دموکراتیک (Denial of Internal Self-Determination) و نقض فاحش حقوق بشر توسط مرکز.
۳. ابطال قرارداد اجتماعی (Nullification of the Social Contract): اعلام پایان مشروعیت همزیستی به دلیل نقض عهدهای مکرر و استمرار ذهنیت مرکز.
۴. حق بر مقاومت ملی (Right to National Resistance): شناسایی حق دفاع مشروع هر ملت (Right to Legitimate Defense) در برابر تعرض به حقوق، کرامت انسانی و مرزهای سرزمینی‌اش.
۵. حاکمیت ملی بومی (Indigenous National Sovereignty): تاکید بر اصالت حاکمیت هر ملت بر سرزمین تاریخی‌اش.
۶. اتحاد داوطلبانه (Voluntary Union): تاکید بر اینکه پیوند سیاسی یک توافق ارادی و قابل فسخ (Revocable Agreement) است.
۷. رفراندوم تعیین سرنوشت ملی (National Self-Determination Referendum): تاکید بر اینکه صندوق رأی تنها در قلمرو جغرافیایی هر ملت معتبر است (Territorial Validity) و رأی‌گیری سراسری فاقد وجاهت حقوقی است.

نکتە بسیار مهم: هرگونە الزام آور خواندن “تمامیت ارضی” بە عنوان پیش شرط ورود بە مذاکرە و گفتگو، فاقد وجاهت و اعتبار حقوقی است.